Foto Rękodzieło

Wojciech Kruszewski — Mon, 26 Mar 2007 06:00:03 +0000

Kolekcjonowanie fotografii staje się modne i dochodowe. Przedstawię kilka zasad, które pomogą zaistnieć na komercyjnym rynku fotografii, w szczególności jak przygotowywać ustandaryzowane opisy fotografii.

Artykuł pochodzi z blogu Andrzeja Kruszewskiego.

Fotografie sprzedają się pod warunkiem, że ich autentyczność nie budzi wątpliwości.

Kupujący, decydując się na zakup, robi inwestycję i dlatego chce wiedzieć wszystko o zdjęciu, oraz o jego twórcy. Ponadto kupując musi być przekonany, że nabędzie rzecz oryginalną, specjalnie wykonaną, estetycznie podaną, opisaną, trwałą i wartościową.

W Polsce jest to zjawisko nowe, a autorzy rzadko stosują odpowiednie opisy podnoszące wartość fotografii.
Fotografia to sztuka ale pod warunkiem kiedy zawiera wszystkie najważniejsze informacje. Ważnym jest też poziom wykonania i oprawy odbitek. Wszystko musi być perfekcyjne.
To rękodzieło, to prawdziwy kunszt w wykonaniu najmniejszego szczegółu.
Namawiam do jak najwyższego poziomu wykonania prac.

Wspólne działania doprowadzi do uznania fotografii za dzieło warte kupowania i kolekcjonowania – aby wspierać tę inicjatywę, konieczne jest wypracowanie zasad funkcjonowania komercyjnego rynku fotografii.

Ogólnie przyjęte od początku lat 80 przez międzynarodowe środowisko fotograficzne to:

1. Zasady wykonania nakładu artystycznego fotografii:

nakład ograniczony do 30 odbitek galeryjnych (taki uznany jest w Polsce za rękodzieło, powyżej to masowa produkcja), do tego doliczyć można 30% odbitek nie na sprzedaż.
Czyli 30 egzemplarzy galeryjnych na sprzedaż, kolejno numerowanych – 1/30, 5 egzemplarzy autorskich nie na sprzedaż, numerowanych zaczynając od oznaczenia artist proof (a.p.) albo epreuve d’artiste (e.a.) wraz z liczbą – a.p. 1/5, 3 egzemplarze gabinetowe nie na sprzedaż, kolejno numerowane – I/III 2 egzemplarze archiwalne nie na sprzedaż, kolejno numerowane zaczynając od oznaczenia – A I/II

2. Kategorie fotografii w kolekcjonerstwie prywatnym i muzealnym:

I. Odbitka niepowtarzalna – Unique print
II. Odbitka współczesna negatywowi – Vintage print
III. Odbitka z przedłużonego czasu – Life Time Print
VI. Odbitka współczesna – Modern Print – wykonane przez autora w okresie bliskim powstania negatywu. Ta kategoria nas – autorów najbardziej interesuje.
V. Odbitka wznowiona – Reprint
VI. Odbitka reprodukcja – Copy Print

3. Opis zdjęcia przeznaczonego do kolekcji (powinność autora):

a) autor – imię i nazwisko (pseudonim artystyczny);
b) tytuł zdjęcia lub ewentualny opis treści, miejsca, czasu wykonania, nakład, numer kopii;
c) technika wykonania odbitki;
d) nazwa kategorii kolekcjonerskiej, z uwagą o sposobie wykonania odbitki;
e) miejsce i rok powstania zdjęcia;

4. Opis zdjęcia przeznaczonego do kolekcji (powinność galerii):

f) wymiary obrazu fotograficznego (w centymetrach i milimetrach);
g) bibliografia dotycząca zdjęcia (ewent. twórczości fotografa);
h) uwagi o stanie odbitki;
i) numer katalogowy.

Oznaczenia kodowe

Rozwój kolekcjonerstwa wymaga również systematyzacji poprzez nadana kodu poszczególnym przedmiotom. Na rynku kolekcjonerskim przyjęło się kodowanie w kategoriach:
przedmiot zbioru, tworzywo, czas, region.
Jeżeli chodzi o fotografię to jako przedmiot zbioru posiada numer 13,
pocztówki 46, a fotografia reklamowa 49.
Tworzywo: papier P, metal M, drewno D, szkło S, inne I.
Czas: lata 01 – 2005, wiek I – XXI, w wypadku braku daty rocznej jedynie wiek.
Region: dwie pierwsze litery nazwy regionu, np. Lubuskie LU.
Przykładowe zastosowanie kodu
współczesnego zdjęcia na papierze przedstawiającego most w N.Soli: 13P2005LU

Rynek fotografii w Polsce to coś czego nie ma. Nostalgia za komercyjnym rynkiem fotografii w Polsce trwa co najmniej od ćwierć wieku. Nie ma recepty na zbieranie fotografii.
Fotografia oferuje bowiem całą gamę różnorodnych propozycji (portret, pejzaż, architektura, moda – fotografia reklamowa, dokument, akt, colage ). To towar który może znaleźć nabywcę. Wydaje się też, że galernicy, nie uwzględniają faktu, że zdjęcie staje się towarem.
Zdjęcie warte jest tyle, ile kupujący zechce lub może za nie zapłacić.

page rank w Operze

Wojciech Kruszewski — Mon, 19 Mar 2007 20:02:55 +0000

Firefox miał Google Toolbar. Operze brakowało narzędzia pokazującego Page Rank aktualnie przeglądanej strony. Ostatnio trafiłem na ciekawy skrypt który wypełnia tę lukę.

Narzędzie pokazuje Page Ranka Google oraz kilka innych statystyk:

Strona projektu: SEObar

SeoBAR jest skryptem JS automatycznie podczepianym przez Operę do strony. UserJS (bo tak nazywa się technologia) ma spore możliwości. Więcej na jej temat w artykule Skrypty Użytkownika na operawiki.info.

dodano: 2007.03.20
Komentatorzy zwrócili uwagę na sprawę bezpieczeństwa. Rzeczywiście: korzystamy z dosyć długiego skryptu (SEObar). Alternatywą do rozważenia jest narzędzie podobne do SEObar, tyle że prostsze:

//Funkcja powodujaca znikniecie paska PageRank po kliknieciu w niego function switchVis(elem) { document.getElementById(elem).style.visibility="hidden"; }


//Funkcja odpowiedzialna za wyswietlenie PageRank

document.addEventListener('load', function(ev) {
if (window.location.href.match(/^.*\.(jpe?g|bmp|gif|png)$/i)) {

return false ;

}
var body = document.getElementsByTagName('body')[0] ;

var div = document.createElement ('div') ;

var img = document.createElement ('img') ;
img.src = 'http://www.singerdesign.com/pagerank.php?type=small&url=' + location.href ;

div.style.position = 'fixed' ;

div.style.right = '0';

div.style.bottom = '0';

div.id = 'pr';

div.onclick = "switchVis('pr')";
div.appendChild (img) ;

body.appendChild (div) ;
}, false);

Skrypt znalazłem w artykule pana Pawła Rabinka. Ale był z drukarskimi cudzysłowami i apostrofami, dlatego wkleiłem skorygowaną wersję.

Jak widać kodu jest mniej. Pozostaje wywołanie zewnętrznego adresu:
img.src = 'http://www.singerdesign.com/pagerank.php?type=small&url=' +
Oznacza on, że autorzy strony zobaczą każdy odwiedzony przez nas adres.

wykop
Del.icio.us
Digg